Welkom bij a.s.r.

Wij gebruiken technieken in de site die niet worden ondersteund door jouw browser. Wij ondersteunen wel alle laatste versies van Chrome, Safari, Firefox en Internet Explorer.

"Ik ben hier al 42 jaar op bezoek"

Frank Mansro (69), kroegbaas

Frank Mansro is de eigenaar van Café Mansro. Hij werkt nog steeds; dat is een slecht én een goed ding.

Blog 28-03-2017

Frank Mansro: "Ik had een goed leven in Suriname. Ik werkte als debietmeter van waterstromen, in Nederlandse overheidsdienst. Suriname wilde een grote stuwdam bouwen, daar was veel onderzoek voor nodig. Ik was altijd in de natuur, deed ook supervisie. Verdiende goed. Dus ik wilde helemaal niet naar Nederland. Dat veranderde toen ik een interessante vrouw uit Amsterdam ontmoette. Ik was ambtenaar in Nederlandse dienst. Dat betekende dat ik na 10 jaar werken recht had op een ticket en 8 maanden betaald verlof in Nederland. Dus ging ik in juli 1975 naar Nederland. Op bezoek bij die vrouw, dacht ik. Ik was toen 28 jaar."

Wat waren je eerste ervaringen in Amsterdam?

"Ik ging in Amsterdam logeren, maar de vakantie liep uit. We hebben 5 jaar een relatie gehad. Amsterdam was wel een echte stad, in vergelijking met Paramaribo, dat was en is een dorp. Dat inwonen was trouwens niet probleemloos. De hospita draaide bijvoorbeeld de warme kraan dicht als we te lang onder de douche stonden. Dat werd zo'n ruzie, dat ik op een gegeven moment naakt in een handdoek op straat stond terwijl de huisbaas zijn windbuks op mij richtte. Wat een toestand... Die week verhuisden we naar een zolderkamer bij de zus van mijn vriendin."

Frank Mansro

Vond je hier makkelijk werk?

"Ik vond al snel werk, eerst als krattenwasser bij Albert Heijn in Zaandam. Later bij Fokker op Schiphol. Daar was ik materiaalplanner. Tegelijk ging ik naar school. Eerst de avondmavo, later de Sociale Academie. Ik werd ook gekozen in de OR bij Fokker. Vervolgens ontmoette ik hier een stel vrienden uit Suriname. Die bleken samen te komen in Café De Jong, dat nu mijn café is: Café Mansro, midden in De Pijp. Ik kwam die mannen tegen via de muziek; ik was slagwerker."

Hoe is het nu om hier te wonen?

"Geweldig, ik voel me als een vis in het water. De Pijp is mijn wijk, ik ken hier veel mensen. Ik maak graag een wandelingetje in de buurt. Dan loop ik ook even langs dat boekenplankje met ruilboeken. Dat is een bijzonder plekje voor me. Ik houd van de mensen in mijn café en in De Pijp. Ook maak ik deel uit van Dialoog in Actie, een stichting die overal in de stad dialogen organiseert tussen mensen van verschillende afkomst. Onder andere in mijn café. Dat zijn mijn vrienden, die kan ik echt niet missen. En mijn kinderen natuurlijk, mijn familie, dat spreekt voor zich. Daarnaast ben ik vrijmetselaar."

Hoe zie je de toekomst - voor jezelf en de mensen om je heen?

"Mijn zoon Marciano is bezig het café over te nemen. Maar ik kan het me niet veroorloven om helemaal te stoppen met werken. Ik krijg namelijk niet de volledige AOW. Omdat ik pas op mijn 28ste in Nederland kwam wonen, wordt mijn AOW gekort met 20%. Als je in een Nederlands overzees gebiedsdeel woont, heb je geen recht op AOW. Zelfs niet als je in dienst bent van de Nederlandse overheid. Overigens ben ik niet de enige met dit probleem. De meeste Surinamers die in de jaren 70 en 80 naar Nederland kwamen, worden gekort op hun AOW. Elk jaar dat je toen ouder was dan 15, kost je nu geld. En vaak hebben ze ook nog weinig pensioen. Zelf heb ik van mijn 17,5 jaar bij Fokker alleen een piepklein pensioentje overgehouden. Ik verdiende daar niet zoveel, omdat ik eigenlijk in een te lage salarisschaal zat. Jarenlang heb ik daarover gesteggeld met personeelszaken. Wat ik ook deed - extra opleiding, verantwoordelijker werk - mijn salaris bleef heel bescheiden. Daarom krijg ik nu ook minder pensioen. Te weinig om van te leven, maar te veel om dood te gaan. Dus blijf ik maar lekker doorwerken."

Hoe is het om nog te werken op je 70ste?

"Nou, ik zou dat liever vrijwillig doen in plaats van uit noodzaak. Dat gezegd hebbende, ben ik een gelukkig man. Ik ben graag in mijn café. Ik houd van de dialogen die we organiseren. Dat levert vaak mooie gesprekken op. Laatst werd ik door AT5 geïnterviewd voor hun programma 'Geluk op 13'. Dat is het huisnummer van mijn kroeg. Ik heb toen verteld dat dit voor mij een geluksgetal is. Hier kan ik mijn boterham verdienen op een manier die helemaal bij mij past. Dus je hoort mij niet klagen, hoor!"

Heb je ook een deel van je leven in het buitenland gewerkt? Check hier hoe het ervoor staat met jouw pensioen.


Gerelateerd nieuws