Welkom bij a.s.r.

Wij gebruiken technieken in de site die niet worden ondersteund door jouw browser. Wij ondersteunen wel alle laatste versies van Chrome, Safari, Firefox en Internet Explorer.

Home nieuws waardig oud worden

"Hoe kunnen we waardig oud worden. Dáár gaat het over"

Harry Brockhus (64) begeleidt interculturele dialogen in Amsterdam, zet zich in voor een Syrisch gezin en schrijft een boek over oud worden. Hij voelt dat het nu tijd wordt om meer te geven dan te nemen.

Hoe vind jij het om ouder te worden?

Harry: “Van al mijn verjaardagen heeft mijn 60ste de meeste indruk op mij gemaakt. Op mijn 50ste werd ik 's morgens wakker met het verontrustende besef: dát is snel gegaan, gisteren was ik nog 18. Maar die verontrusting ebde snel weer weg. Mijn 60ste verjaardag was anders. Ineens wist ik: nu ben ik een oude man. Niet stokoud. Niet seniel. Maar mijn leeftijd is ook niet meer middelbaar. Ik ben oud, mijn haar is grijs, ik beweeg niet meer zo soepel en als ik iets vergeet denk ik dat het aan mijn leeftijd ligt. Mijn huid begint te rimpelen, mijn tandvlees trekt terug en ik heb een leesbril nodig.

Ik praat erover met andere ouderen. Met vrienden, met mijn kinderen. Ik organiseer zelfs groepsgesprekken over ouder worden en ik heb plannen voor workshops met ouderen. De belangrijkste vraag die ik stel aan mezelf en aan anderen: hoe kunnen we waardig oud worden?”

Waarom is dat zo'n belangrijke vraag voor jou?

“Omdat ik wil kijken of wij het beter kunnen doen dan de vorige generatie. Onze ouders waren de eersten die massaal zo oud werden. In zekere zin zijn zij overvallen door de mogelijkheden die de medische wetenschap ons biedt. Kunnen wij onszelf beter voorbereiden dan zij? Hoe pakken we dat aan? Welke keuzes hebben we? Op onze 'gezegende' leeftijd hebben we heel wat bagage verzameld. Als ik mijn eigen hart kijk, vind ik daar wijsheid en ervaring, twijfel en onzekerheid, aftakeling en verzet. Maar ook moed en acceptatie.

We staan op een punt in ons leven waar we eerlijk kunnen worden over wat we hebben bereikt en wat niet is gelukt. We komen langzaam toe aan het opmaken van de balans. Hier hebben de keuzes in ons leven ons gebracht, hier staan we nu. We kijken terug en we kijken vooruit. Wat wacht ons daar: de ouderdom, de geraniums, de dood? Wat valt er nog te doen? Kan ik nog iets betekenen? Het is geen onderwerp dat op ieders lip ligt, maar als je het aansnijdt blijkt dat veel mensen ermee bezig zijn. Meestal hebben ze wel vragen, maar geen antwoorden.”

Heb jij al antwoorden gevonden?

“Wij hebben de vorige generatie als voorbeeld, en daar word ik niet blij van. Ik zie veel ouderen sukkelen met kwalen en gebreken. Veel bejaarden kwijnen weg in complete afhankelijkheid. Oude mensen klagen veel, of ze lijden in stilte - de uitzonderingen daargelaten. Zo wil ik niet oud zijn. Liever spiegel ik mezelf het idee voor, dat ik gezond oud ga worden. Ik maak mezelf ook wijs, dat ik dat zelf in de hand heb. Ik eet gezond, ik beweeg, ik rook en drink niet, ik blijf aan het werk. Als ik niet oppas, geloof ik dat ik daarmee de dementie en de immobiliteit kan afweren. Maar natuurlijk weet ik beter: gezonde, vitale ouderen zijn de uitzondering, niet de regel. Hoe gaan we daarmee om? Hoe kunnen we straks met rechte rug en opgeheven hoofd de catastrofe tegemoet treden? Dat is de grote vraag waarover we het moeten hebben met elkaar. Want erover praten helpt, is mijn ervaring.”

Hoe kijk jij aan tegen je pensioen?

Op m'n 58ste nam ik een sabbatical die bijna uit de hand was gelopen. Ik volgde een opleiding, verkocht mijn auto, nam afscheid van mijn oude schrijfklanten en opende een praktijk voor coaching en meditatie. In het begin was dat prachtig, ik zwom in een zee van vrijheid. Alle tijd om te reizen, vrienden te bezoeken, boeken te lezen en films te zien. Geldzorgen kende ik voorlopig niet, want ik had genoeg spaargeld achter de hand. Maar het duurde niet lang, of de zaak begon te wringen. Ik voelde me nutteloos, nu ik geen werkelijke bijdrage meer leverde aan de samenleving. Als mijn cliënt pas 's middags in de agenda stond, sliep ik lang uit. Mijn leven begon te vertragen. Over klusjes die ik gewoonlijk in een paar minuten klaarde, deed ik opeens een hele middag.

Kortom, de Grote Leegte had zich aangediend. De praktijk leverde me onvoldoende levensvervulling op. Ik stond op een tweesprong. Ga ik low budget op reis of wil ik weer schrijven voor mijn brood? Ik had me deze keuze nog niet gerealiseerd, of mijn dochter stelde voor om samen een tekstbureau op te zetten. Zij was teleurgesteld in de advocatuur, ik zocht een nieuwe impuls. Ik hoefde er geen seconde over na te denken. Fluitend ging ik weer fulltime aan het werk op mijn 60ste.”

Maar wanneer zie jij jezelf dan wel met pensioen gaan?

“Passief met pensioen vind ik maar niks. Gelukkig heb ik een beroerde oudedagsvoorziening. Anders zou ik me misschien laten verleiden om het rustig aan te doen. Of erger nog, om volop te gaan 'genieten van een welverdiende oude dag'. Ik moet er niet aan denken. Ik geniet van al mijn werk. Van mijn betaalde werk en van mijn onbetaalde werk, want ik vind het fijn om iets terug te geven van mijn goede fortuin. Zo help ik een Syrisch gezin dat bij mij in de buurt is komen wonen en begeleid ik interculturele dialogen.

Dat sluit mooi aan bij mijn visie op waardig oud worden. Ik voel dat het nu - op mijn 64ste - tijd wordt om meer te geven dan te nemen. Er valt niks meer op te potten en ik hoef ook niet meer geld of extra zorg van de politiek. De Krol spreekt niet namens mij. Misschien kan ik nog iets doorgeven aan de volgende generatie. Dat zou mooi zijn. Een voorrecht zelfs.”

Hoe denk jij dat je de zeeën van tijd na je pensioen gaat invullen?

Wil je weten wat je later te besteden hebt? Check nu hoe het ervoor staat met jouw pensioen.


Gerelateerd nieuws