Kirsten werkt door na haar pensioen, gaat naar Lowlands en reist de wereld over

‘Ik ben nooit bezig geweest met mijn leeftijd,’ zegt Kirsten. ‘Vandaar dat ik even raar stond te kijken toen ik werd benaderd door mijn pensioenverzekeraar en allerlei keuzes over mijn pensioen moest maken, onder meer over de ingangsdatum. Ik was daar nog totaal niet mee bezig.’

Sinds 2004 is Kirsten zzp’er. Ze heeft een psychotherapiepraktijk en is daarnaast coach en trainer. ‘Voor die tijd was ik in loondienst, maar te jong om over mijn pensioen na te denken. Als zelfstandige heb ik vanaf het begin geld opzijgezet voor mijn pensioensopbouw. Als je voor een werkgever werkt, werk je naar een soort eindpunt toe. Als zzp’er stond ik daar helemaal niet bij stil.’

Kirsten kiest ervoor om haar pensioen in te laten gaan vanaf haar 70e. ‘Ik zie geen reden om te stoppen met werken puur vanwege mijn leeftijd. Maar ik ga wel wat soepeler om met mijn tijd. Ik werk 3 dagen in de week in mijn praktijk, maar ontvang pas na 11.00 uur in de ochtend cliënten, zodat ik rustig kan opstarten. En als mijn kinderen onverwachts langskomen, maak ik daar – tenzij ik met een cliënt zit – altijd tijd voor. Die vrijheid neem ik.’

Haar man is 3 jaar jonger en gaat volgend jaar met pensioen. ‘Hij werkt als bestuurder in het onderwijs en leeft wel echt naar die einddatum toe. Maar dat betekent niet dat hij stopt met werken: hij is van plan om ook als zzp’er aan de slag te gaan.’

Ze bespreken samen hun plannen voor de toekomst. ‘We willen allebei graag nog verre reizen maken. Komend voorjaar gaan we naar Suriname. Japan staat ook nog op onze verlanglijst. Dat kost serieus geld, dus we hebben onszelf bepaalde financiële doelen gesteld, zodat we de ruimte hebben om dat soort extraatjes te kunnen doen.’

Daarom gaat Kirsten meer online werken, en op locatie leidt ze mensen op tot therapeut en coach. ‘Hoewel ik in mijn werk mensen begeleid met trauma’s, ervaar ik mijn werk niet als zwaar. Wat ik wél wat zwaarder vind worden, is de reis naar de academie waar ik lesgeef. Die zit in Scherpenzeel en dat kost me in de spits bijna 2 uur. Daarom rijd ik tegenwoordig met onze camper naar een camping in de buurt en overnacht ik daar. Volgende week ga ik een paar dagen. Mijn man komt een keer overnachten, we gaan samen naar een beurs, ik heb een keer een feestje van de academie en ik doe vanuit de camper de socials en marketing voor mijn bedrijf. Ja, ik heb nog flink wat noten op m’n zang’, lacht ze.

Het stel gaat graag samen op reis met de motor (‘Een rondje Nederland, de Baltische Staten, Kroatië en we willen nog graag naar het zuiden van Noorwegen’) en Kirsten past daarnaast 1 dag per week op haar kleindochter in Rotterdam. ‘En dan doe ik ook nog vrijwilligerswerk, onder meer voor de activiteitencommissie van de Brielse binnenstad. Ik moet nu bijvoorbeeld nog iets voor Halloween organiseren.’

Haar agenda zit dus vol, maar daar kiest ze bewust voor: ‘Tuurlijk is mijn hoofd weleens vol en ervaar ik wat stress. Maar ik weet ook dat juist die uitdaging me jong van geest houdt. Als ik zie hoe ‘oud’ je vroeger al was met 60, en hoe ik nu voorbeelden om me heen zie van mensen die nog midden in het leven staan op hun 80e. Dat inspireert me. Ik ben afgelopen zomer voor het eerst naar Lowlands gegaan, samen met mijn zoon. Dat was geweldig. Ik pak graag de regie in mijn eigen geluk. We gaan niet zitten wachten tot we doodgaan.’

Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met de Telegraaf.