Waar een wil is, is een wandelpad: slechtziende Timo wandelt wekelijks 20 kilometer

Als gevolg van ernstige zenuwschade was Timo al slechtziend, maar sinds 2023 is zijn zicht nog veel verder achteruitgegaan. Zover zelfs dat hij nu alleen nog heel beperkt restzicht heeft. ‘Ik zie de wereld nu als het ware door een rietje, via één werkend oog’, legt hij uit. ‘En niet alleen mijn zicht is in 2023 veel verder achteruitgegaan, ik kreeg ook veel meer hoofdpijn. In het begin sliep ik maar 2 uur per nacht en de eerste weken kon ik even helemaal niks meer. Dit vond ik moeilijk te accepteren, want ik ben altijd sportief geweest en ik kan slecht stilzitten. Na 2 weken ben ik daarom voorzichtig gaan wandelen. Dit bleek voor mij een ideale manier om ondanks alles toch in beweging te blijven.’

Tegenwoordig wandelt Timo gemiddeld twintig kilometer per week. ‘Na die grote tegenslag heeft wandelen mij enorm geholpen in het verwerkingsproces’, vertelt hij. Het geeft me rust, veerkracht en nieuwe energie. Ik heb hierdoor stukje bij beetje weer meer vrijheid en zelfstandigheid teruggekregen. En het helpt me ook nog om op gewicht te blijven. Ik kom uit een echte sportfamilie en vind het leuk om mijn grenzen te blijven verleggen. Inmiddels heb ik ook al hike-afstanden van bijna 50 kilometer gelopen.’

Lees ook: Zo maak je van wandelen een dagelijkse gewoonte

Natuurlijk is wandelen met een visuele beperking wel echt anders dan wandelen met volledig zicht. Dat maakt het ook meteen een van de grootste uitdagingen bij het leren omgaan met blindheid of slechtziendheid. ‘Ik ben zelf letterlijk stapje voor stapje begonnen, gewoon in mijn vertrouwde omgeving’, zegt Timo. ‘Inmiddels heb ik de hele plattegrond van mijn woonplaats Medemblik in mijn hoofd en heb ik hier zelfs geen blindenstok meer nodig. Op minder vertrouwde plekken gebruik ik die stok meestal wel. Maar slechte bestrating blijft overal een obstakel, ik struikel nog regelmatig over stoeptegels die niet helemaal strak liggen.’

Timo wil zijn eigen ervaringen graag gebruiken om anderen te inspireren en zo bijdragen aan een inclusieve samenleving: ‘Met mijn eigen bedrijf Vision by Rooz wil ik vrij bewegen graag toegankelijker maken voor iedereen. Dit doe ik onder meer door kinderen op scholen te inspireren om hun eigen kracht te ontdekken, met of zonder beperking. En om hiermee de wereld vanuit een nieuw perspectief te bekijken. Ik geef hiervoor positieve gastlessen en heb inmiddels ook een toepasselijk eigen kinderboek ontwikkeld: ‘Leo de Blinde Leeuw’. Het verhaal volgt Leo en zijn vrienden tijdens een avontuurlijke zoektocht waarin thema’s als toegankelijkheid, zelfvertrouwen, vriendschap en inclusie centraal staan. De personages laten zien dat iedereen uniek is en dat verschillen juist iets moois kunnen zijn.’

‘Ik merk dat inclusie voor volwassenen vaak wat minder vanzelfsprekend is dan voor kinderen’, zegt Timo. ‘Wat dat betreft kunnen kinderen aan volwassenen echt nog het nodige leren. Kinderen zijn ook veel onbevangener en durven gewoon dingen te vragen. Bijvoorbeeld ‘Waarom loop je met een stok?’, maar ook ‘Waarom zie je er dan zo gewoon uit?’ of ‘Vind je jezelf niet te woke?’. Als je anders bent, betekent dit voor kinderen nog niet dat je niet mee kunt doen. En dat je dus ook gewoon samen kunt spelen en samen kunt bewegen, of je nu een beperking hebt of niet. Dat is feitelijk de eerste stap waar het allemaal mee begint.’